itinerant window views

Elke nacht brandde iemand een kaars in de ‘Merzbarn’ die Kurt Schwitters(1887-1948) op het einde van zijn leven had gemaakt. Door het raam zag je de schimmen die door het kaarslicht ontstonden. Het licht bewoog mysterieus heen en weer. Alleen deze plek werd verlicht door een kaars de rest van het bos door de maan. Het schimmenspel intrigeerde Sarojini Lewis. Ze verbeeldde zich dat er nog iemand aan het werk was, jaren nadat de kunstenaar was gestorven. Er was een angstaanjagende spanning voelbaar maar ook nieuwsgierigheid naar dit gevoel. Steeds ging ze dichterbij om het raam en het licht te observeren, maar in de avond durfde zij het gebouw niet te betreden.

De kennismaking met de ‘Merzbarn’ van Kurt Schwitters en de thematiek in zijn werk, vormen het vertrekpunt voor deze solo-expositie. De psychische beleving van natuur en woonplek keren in de gehele tentoonstelling terug. Sarojini Lewis behandelt de relatie tussen ‘state of mind’ en de psychologische beleving van landschappen. Een transformatie van gevoel, waarop we geen grip hebben, omdat het zich afspeelt in ons onderbewustzijn.

‘I was healthy could look around and could see a happy future. Than suddenly clouds come between me and the horizon, they came nearer, they where already covering the nearest mountains and finally I could not see at all any more. After a while the clouds dissapeared again and I could see. But I was no longer on a high mountain. I was in a narrow valley. with plenty of trees which made frightening shapes. The clouds walked like ghosts between the trees, it was dull and dreary, no hope, no light, no horizon. I did not even know the way back to the high mountain. I was lost.’ (Schwitters, 1982)

De beschrijving doet denken aan het gevoel dat Sarojini Lewis motiveert in haar project. Schwitters verplaatste zich van berg naar dal. Sarojini Lewis werkt met beelden van verschillende omgevingen. Begin van dit jaar woonde ze in Tel Aviv naast het busstation dat zij fotografisch documenteerde. Daarna reist ze naar Schotland. Vanaf Schotland reist ze via Engeland (Lake District, Hull) naar Rotterdam, waar ze op verschillende plaatsen woonde en werkte. Telkens vormt de nieuwe woonplek en de transformatie van het bijbehorend uitzicht de inspiratie tot het creëren van nieuwe beelden.

Foto's gemaakt door Rosa Peters op haar mobiel

The fence and the man that did not open the door.



Door een vriendschap tussen ouders kennen wij elkaar al sinds onze geboorte.

Het uitgangspunt van dit project zijn 2 foto’s die ruim 20 jaar geleden genomen zijn.
De twee foto’s zijn op een verschillende locatie genomen. We kwamen erachter dat de foto’s op dezelfde dag genomen zijn. Hierdoor kregen de foto’s een constructieve laag bovenop de bestaande laag van herinnering, hierdoor zijn de foto’s gelinkt aan elkaar.
De eerste foto is een weergave van ons voor het hek op een kinderboerderij in Ommoord. De tweede foto is gemaakt in de Pieter de Raadtstraat in een appartement waar we beiden afzonderlijk van elkaar gewoond hebben.

Recent hebben de foto opnieuw gemaakt om grip op tijd krijgen en grip op het reproduceren van tijd en ruimte. De plek blijft geografisch gezien hetzelfde maar de beleving van dezelfde plek verandert naarmate wij beide ouder zijn. Deze beleving is verbonden aan de stadstructuur van Rotterdam waar wij beide zijn opgegroeid en we beide nog steeds wonen.

Beide hebben wij een omschrijving in ons hoofd aan de herinnering aan deze specifieke plek. We willen een onderzoek doen naar het gegeven van een herinnering.
Wat is de waarde en de werkelijkheid van de herinnering aan deze twee plekken?
Wij hebben beide een perceptie van dezelfde herinnering aan het specifieke moment dat op de foto is vastgelegd. In dit project onderzoeken we deze perceptie.
Hoe verhouden deze herinneringen zich met onze werkelijkheid ?
En in hoeverre is deze herinnering locatieafhankelijk?

Dit uitgangspunt geeft ons een breed kader om in te werken;

De twee locaties van de foto’s bevinden zich ten noorden van de Maas. We bekijken de Maas als spiegel. De twee locaties in noord Rotterdam krijgen twee nieuw aangewezen plekken in zuid Rotterdam. Het Spiegelen van de twee geografische plekken van de foto’s komt voor uit een fascinatie tussen noord en zuid en om de nietigheid van locatie aan te duiden. In hoeverre is het waarderen van een plek een illusie.
We willen een reconstructie maken van onze jeugd herinneringen die samenhangen aan het fysiek gemaakte beeld van dat moment en dit plaatsen met alle verkleuringen van dien aan de huidige situatie.
Het samenvloeien van herinnering van stad met herinnering van jeugd. Zoals de stad ten noorden ontstond en uitbreidde naar het zuiden zo zal ook ons onderzoek zich beginnen in het noorden en uitbreidden naar het zuiden.
Het eerste aanschouwen van de nieuwe onbekende plek op zuid gaan we vastleggen door de fietstocht te filmen.

1200 ontstaan Rotterdam
1525 Rotterdam bestaat uit 1200 huizen
1622 Rotterdam telt 20.000 inwoners
1652 stadsdriehoek
1825 Rotterdam telt meer dan 50.000 inwoners op 140 hectare, uitbreiden buiten de stadsdriehoek
1888 eerste uitbreidingen aan de zuidkant van de Nieuwe Maas


Rosa & Saro

the love letters that she wrote back to me

ongoing project with Yen Yi Lee