the love letters that she wrote back to me

ongoing project with Yen Yi Lee

                                    Everyone is an accumulative entity, we define ourselves as an

individual, and however, we related to other people by sharing common

experiences, incidents in which the state of mind at the very moment.

Experience is being produced through creation, narration, and

reflection, through each story telling process, we reinforces meaning

by adding new discovery to it.  Memory is alive in this sense, which

is not just something happened in the past, but a state of mind which

is travelling alongside of our body.

This proposed project evolves from my own search for identity and

dealing with mixed ethnical backgrounds. Yen Yi and I started

collaborating in 2011 when we met eachother in Edinburgh. We

spontaneously started photographing each other in my small studio

space under my desk.

Dreams are called dreams because it will never come true.  The photo

shooting process happened under the table, it was naughty, escapist

and nostalgic. Teenagers dress up as an adult because they can’t be,

Ancient emperors look for means to achieve immortality. Lipstick is a

symbol of adulthood, an adventure for teens, an evidence of boundary

crossing, and ascertains of femininity, which symbolize our playful

emotion represent our in-between state, the growing nostalgia of the

past, childhood memory and the fear of adulthood.

This gave a sort of intimate space for us to work in and we decided

to experiment with make up. By photographing each other in such a

small claustrophobic space a sort of childish teenager emotion was created

while we posed in front of the camera. We both are interested in the idea

of  being a grown up and having desires to stay young and girlish without responsibilities.

In our daily conversations we talked about our past and different

love stories with different men. I decided to write Yen Yi about the

different love affairs I had in the past. Each letter contains an

intimate moment. Parts of these letters Yen Yi will translate in

Chinese in this way I receive my own love letter back in an unreadable

way for me.  I think this resembles the way that I deal with those

intimate situations; I would like to talk about them again and again.

But I never completely understand myself when I think about love and

how I deal with relations. To receive my own love letters in a

language that I can’t read reflects this emotional state.

By posting each other our love letters, we rewrite about and through

reading and writing, receiving and sending thus to create a reciprocal

dialogue. Sending back Sarojini’s love letter in my mother tongue

create a paradox for me and her, through the process of rewriting, I

become familiar with her story and trying to engage with her feeling

with a totally different time space, this could be an experiment for

me as a time travel, to experiment the time and space as another

individual.  Through my translation, all the bodily memory of Sarojini

will be defamiliar by my language which she can’t not decode, nor can

discern the possible misconstrued meaning.  Words and language become

unreliable, emotion being distorted.

Hoi Sarojini,

Hoe gaat ie. Tijdje niets van je gehoord. Heb het document van Marjorie gelezen. Vond het niet erg veelzeggend, meer een serie momenten als feit en niet als momenten doorleeft. Maar goed, gaf toch wel een indruk van haar leven en de mobiliteit van de familie en de bevolkingsgroep waar onze familie toe behoorde; "The Anglo Indian".
Er is niet veel over bekend in de vorm van geschiedschrijving. In India was de Anglo Indian een soort tussengroep. Ze behoorden niet tot de Engelsen en ook niet tot de autochtone bevolking. Voor de gemiddelde Hindoe is een Anglo Indian gewoon een outcast. Dat was ook wel het dilemma van deze groep. Ze behoorden sociaal wat status betreft bij de laagste rangen van de Indiase maatschappij. Een Hindoe konden ze niet worden, een lid van de vele plaatselijke volksstammen en de laagste kasten van de Hindoes ook niet. Ze konden niet anders dan zich richten op de participatie in Brits Indische maatschappij. Maar de blanke leden van die Brits Indische maatschappij keken neer op deze Eurassiens, zoals zij officieel werden genoemd. Dit kwam mede door het feit dat kinderen van Blanke en autochtone komaf buiten het huwelijk om ter wereld kwamen. In dit geval ging het vriijwel uitsluitend om mannen die in concubaat met een Indiase vrouw leefden.
Deze bijna statusloze bevolkingsgroep moest zich ook wel op de kolonialisator richten. Niet in de laatste plaats om een modus van overleven te zoeken. De enige plekken waar ze emplooi konden vinden was in dienst van instituties die in het verlengde van het koloniale bestuur lagen, zoals de Indian Railways, the Indian Post and Telegraph, etc. en anderzijds in dienst van private ondernemingen; handelshuizen, fabrieken, etc.
Je moet derhalve de bewering van Marjorie dat haar familie 'Engels' is in dit licht zien. Het was essentieel om dat te denken. Niet alleen om de kans op emplooy zeker te stellen, maar ook psychologisch. De Anglo Indian was had in zekere zin geen identiteit. Een Engelsman kwam uit Yorkshire of Cornwall, etc. uit dat en dat dorp of die en die stad. Daar had hij of zij bijvoorbeeld al generaties geleefd. Een Hindoestaan kwam uit Bengalen of Kerala. Zij behoorden tot een specifieke kaste en hadden vaak een lange historische band met hun streek van afkomst. Maar de Anglo Indian. Die had sowieso een gemengde achtergrond. Die wist na een of twee generaties al helemaal niet meer waar de wortels van hun familie lagen.
Dus Marjorie schrijft dat haar moeder Schots is. Maar dat is niet waar. Ze heeft Schots bloed, maar op welk moment in de familiegeschiedenis deze Schotse afkomst is begonnen weet ik ook niet precies. Het kan dat mijn grootmoeder half Schots was, maar het is meer waarschijnlijk dat haar grootvader Schots was en misschien zelfs haar overgrootvader. Feit is dat deze Schotse Macbean met een Indiase vrouw is getrouwd. Niet alle Anglo Indians werden buiten het huwelijk verwekt. Er waren genoeg Britse mannen die trouwden met lokale vrouwen en kinderen kregen. En dat bedoel ik met te zeggen dat weinig geschiedkundig werk gedaan is op dit gebied. Dat zou interessant kunnen zijn. Wat soort Britten trouwden met Indiase vrouwen. Wat soort statistische gegevens zou je kunnen verzamelen om wellicht te kunnen komen tot conclusies omtrent hun sociale achtergrond, status in het koloniale regiem, etc.
Het is tenslotte ook wel opmerkelijk hoe weinig woorden ze besteed aan de afkomst van haar vader. Die was gewoon een volbloed Bengaal. Maar goed. Ik schrijf dit niet om Marjorie te bekritiseren, maar meer om duidelijk te maken hoe belangrijk een nauw verwantschap met het Britse is voor haar en dat dit niet zo zeer een individuele voorkeur is als wel een voorkeur die onderdeel was, en haar geval nog is, van de psychologie onder de bevolkingsgroep waartoe mijn vaders familie behoorde.

Hier gaat alles zijn gangetje. Een paar weken geleden mijn portemonnee verloren. Ellende, aangezien daar naast geld ook bankpasjes, rijbewijs, ov kaart en nog zo meer in zat.
Nu ja ik was nog nooit mijn portemonnee kwijtgeraakt en het is wellicht een les voor de toekomst. 1 bankpasje en geen rijbewijs op zak tenzij ik met de auto weg moet.

Nelson was vorige week een paar dagen in Nederland. Zoals je wel al weet heeft oma nu een pacemaker, waarvoor zij een aantal dagen het ziekenhuis in moest. Nelson moest in Londen zijn voor zaken en plakte er een paar dagen Nederland aan vast. Zondag was het moederdag en toen zijn Tara en ik met je moeder en Erik naar Den Haag gegaan. Het was gezellig en we hebben asperges gegeten. Met oma gaat het wel goed. Ik ga proberen 1 keer in de week naar haar toe te gaan om wat in huis te helpen. Schoonmaken, klusjes en de tuin.

Dat was het zo'n beetje. Weet nog niet precies welke datum ik de oversteek naar Engeland ga maken, maar ik zal zodra ik daar wat meer zekerheid over heb de boot boeken. Maakt ook niet zoveel uit, gezien de vele mogelijkheden die er zijn om naar Dover te varen.

Liefs, pa

Two girls in Hebron

Recently I had an intensive experience in Israel during my exchange of
the MFA photography department to Bezalel in Tel Aviv. I chose to travel alone to be open for
new relationships with other people.

During my stay of five months in Israel I made a documentation of two
other female students visiting Israel and the Palestinian territories.
I did not want to make a documentation of Only Hebron. During my shoot
I also focused on the girls that are in the surrounding border areas
of Hebron an occupied territory by the Israeli army and Jewish
settlers. We went there with a group called 'Breaking the Silence' to
look at the areas that are usually best to go to with protection of
police force.

I tried working with the girls perspective of Hebron. I believe that
reality becomes blurred like a dream. I felt that this had a relation
with the way I experienced dealing with a complex political situation.
The way I use double exposures is the way I remember the occupied
territories, like a confusing memory.

The idea of visiting another culture with backgrounds containing
cultural diversities are combined with the environments that contain
political tension, this subject matter is something I would like to
pay attention to.

I tried to give the mostly negative portrayed environment another
perspective by photographing it's visitors as well. Instead of
ignorance and not knowing what is going on in this place I portray
these people who are visiting the areas and see what is going on there
with their own eyes. The documentation is a reflection of curiosity
at even these tense places in the world that we should not forget.